5-3-2010Het Sintermeertencollege is -zoals zoveel scholen- stembureau bij verkiezingen. Ook woensdag stonden de hokjes in de mediatheek klaar om de kiezers te ontvangen. De dames achter de tafel zijn bijna vertrouwd. Als sinds jaar en dag probeer ik 's ochtends vroeg mijn stem uit te brengen. Het is lekker rustig en je kunt nog even een praatje maken. Dit jaar moest een identiteitsbewijs worden getoond voor er een stembiljet werd uitgedeeld. Mijn paspoort ligt op de ambassade van een groot aziatisch land, maar gelukkig heb ik mijn rijbewijs nog. Stemmen geen probleem. 's Middags moest ik echter een kopie maken van het paspoort van één van de leerlingen van Sintermeerten. Het boekje werd vlot uit de tas gevist en aan mij overhandigd.
Nog geen uur later verschijnen noodkreten op MSN. "Mijn paspoort is meegenomen en ik moet nog stemmen!" De kopie was al gemaakt, dus om 19:15u werd het paspoort weer thuis afgeleverd. De leerling heeft nog op tijd de stem kunnen uitbrengen.
Op donderdag blijkt dat slechts 44% van de Heerlenaren de stem heeft uitgebracht. Maar aan onze leerling heeft de lage opkomst in ieder geval niet gelegen! Bravo!
Nico Zijlstra 25-2-2010
Toen ik Sintermeerten, niet zo heel lang geleden, voor het eerst betrad, werd ik aangenaam getroffen door de geweldige computer- en andere ICT – voorzieningen voor leerlingen en docenten. Niet alleen de spullen waren er, maar ze werden (en worden) ook nog uitstekend onderhouden door een aantal kundige en gedreven medewerkers. Als volslagen digibeet hield ik mijn hart vast: zou ik hier wel kunnen functioneren, zou ik me hier kunnen handhaven? Al snel werd ik gerustgesteld. Het lukte: ook op het Sintermeertencollege staan tussen droom en daad nogal wat praktische obstakels in de weg. Zo nemen nog steeds te weinig leerlingen de moeite om hun schoolmail te controleren en daardoor blijven de opdrachten die via deze elektronische weg o zo modern worden verspreid onbekend, onbemind en vooral ongemaakt! Een prachtig leerlingenblad dat vorig schooljaar via de elektronische leeromgeving It’s Learning werd aangeboden, bleef tot grote teleurstelling van de makers (een getalenteerd aantal leerlingen en een welwillende docent) ongelezen: aantal reacties NUL! Daarom troffen mij deze week drie (!) berichten op de website van onze school: Sander uit V 3 d vertelt op een heel aardige manier hoe hij uitverkoren is om in de aanstaande zomervakantie een cursus van zeven weken te volgen in de VS, de leerlingenraad zoekt via de site aanvulling uit de eigen gelederen en de ouderraad organiseert een veelbelovende avond rondom het thema “cyberpesten”. Blijkbaar vinden we met elkaar langzamerhand niet alleen de weg naar onze nieuwe site, maar houden we ons ook meer en meer inhoudelijk met (nieuwe) media bezig. Ongeveer twintig jaar geleden al gaf ik uit volle overtuiging van de zin ervan medialessen in de bovenbouw van het vwo: ik schotelde de leerlingen in de achtereenvolgende jaren een cursus “film kijken” voor, een leergang “nieuws” en een aantal lessen “reclame(taal)”. De leerlingen van toen waren vol lof over die initiatieven. Nú probeer ik als deelnemer aan de werkgroep Mediageletterdheid een bijdrage te leveren aan de schoolse bewustwording van de belangrijke rol van media in onze (studie)wereld. Dus: volg (leerlingen) het voorbeeld van Sander en laat je horen = lezen op onze site, meld je (leerlingen) aan bij de leerlingenraad en bezoek (ouders) dinsdag a.s de infoavond over een van de vele gevaren van internet. Laat het toch niet zo zijn dat de leerling van nu over enkele jaren als hopelijk bewuste burger in onze maatschappij verzucht: “Daar op Sintermeerten waren ze niet (media)wijs.” Via de knop “Etalage” op de eerste pagina van onze website kunt u meer vinden over mediageletterdheid op het SintermeertencollegeHerman Broekmans
22-2-2010Zo’n 2 maanden geleden was ik op visite bij vrienden. Zij vertelden mij toen over Camp Rising Sun, een zomerkamp in de VS waar hun zoon inmiddels 20 jaar geleden aan mee had gedaan. Nieuwsgierig keek ik ’s avonds op internet om er wat meer informatie over op te zoeken. Het Camp bleek nog steeds te bestaan en de aanmeldingsperiode was (toevallig) pas begonnen. Ik besloot -in overleg met mijn ouders- mij aan te melden, niet geschoten is immers altijd mis! De aanmelding moest bestaan uit een motivatiebrief, een levensbeschrijving, een referentie van een docent (nogmaals bedankt voor deze leuke referentie!) en mijn laatste drie rapporten. Na dit alles opgestuurd te hebben kreeg ik een telefoontje dat ik uit landelijke selectie (alle scholen in NL) één van de vijf jongens was die een soort sollicitatiegesprek kregen, dat plaatsvond in Sleeuwijk (NB). Zo kwam het dat ik vorige week zaterdag (13 februari) met de trein naar Sleeuwijk vertrok. Daar, om 11 uur aangekomen, werd ik, samen met de andere vier jongens en vijf meiden, ontvangen door vijf oud-deelnemers (inmiddels volwassen). Met de auto reden we naar het huis van een van deze oud-deelnemers en bekeken daar een film over het Camp, lunchten en begonnen toen aan de gesprekken, erg spannend! Sommige gesprekken verliepen wat ‘stroef’, anderen ‘praatten lekker weg’. Camp Rising Sun (CRS) is een international full-scholarship leadership program in Clinton, New York (ongeveer 100km boven NYC) van de Louis August Jonas Foundation ( www.lajf.org). Het is een 7-weeks programma voor jongens van 14-15 jaar. Ook is er een locatie ongeveer 20km verderop voor meiden, en een locatie in Stendis, Denemarken, ook voor meisjes. Op dit Camp komen ongeveer 60 ‘studenten’ van over de hele wereld, zij hebben allemaal zeer verschillende achtergronden (religie, cultuur, taal et cetera). Aan het eind van deze dag (rond half zes) werd bekend gemaakt wie van jongens en wie van de meiden mee mochten doen aan CRS 2010 en de beurs zouden winnen. Ik was, samen met een meisje uit Brabant, de gelukkige en ga dus deze zomer 7 weken naar de VS om daar aan Camp Rising Sun mee te doen. Voor meer informatie over het Camp: www.camprisingsun.nl (hier staat ook alvast informatie op voor het aanmelden voor volgend jaar, dat begint rond november 2010!). Sander V3d9-2-2010
Tijdens een kwt – les Nederlands raakte ik n.a.v. de opbouw van een betoog met enkele leerlingen van 4 havo in gesprek over Carnaval: hoe wonderlijk kan een les soms verlopen? Ik vroeg me openlijk af hoe het zo ver met mij gekomen is dat ik in de loop der jaren de Vastelaovensdraad helemaal ben kwijtgeraakt. Leeftijd en dus inzicht in de ernst des levens? Kom nou… Vanuit die vraag kwamen we op de functie van Carnaval. Ik opperde de mogelijkheid van het zoeken van de uiterste grenzen binnen ons zo tot in de puntjes gereglementeerde bestaan. De middeleeuwenkenner Herman Pleij laat in zijn onvolprezen Het gilde van de Blauwe Schuit (Amsterdam 1979) na gedegen onderzoek zien dat de vastenavondsviering ook in dat verre verleden al als centrale kenmerken had rolverwisseling en het verregaand belachelijk maken van bestaande orde en regels. Ook toen al overtraden vooral jongeren massaal de bij de festiviteiten geldende afspraken hetgeen terug te vinden is in teksten rond slempen en brassen, travestie en naaktloperij, het bestormen van huizen van de gegoede burgerij en overheidsgebouwen, zelfs in straatterreur met daaropvolgend een middeleeuwse vorm van snelrecht. Wat is er eigenlijk veranderd in de loop der tijd…?
Via deze overpeinzingen kwam ik uit bij moderne cabaretiers die ook vaak de grenzen van het betamelijke opzoeken en die in de vorm van zogenaamde humor soms ook overschrijden. Als voorbeeld noemde ik Hans Teeuwens theaterstukje over de Jostiband. Hoe je hier ook over moge denken, confronterend en misschien zelfs beledigend is die conference wel en echt leuk allesbehalve.
Ik hoop dat alle Sintermeertense carnavalvierders heerlijke dagen zullen beleven, vol plezier, met mensen die zij graag in hun nabijheid weten, met een koele pint in de hand en een geest die openstaat voor het échte Limburgse leven.
Ik zoek in diezelfde tijd de Nederlandse Achterhoek met het Duitse achterland op voor een fiks aantal grensoverschrijdende wandelingen en fietstochten!
Alaaf!
Herman Broekmans 1-2-2010
Op 28 januari bezocht Jan Siebelink, een persoonlijke vriend van collega Dick Gebuys, de leerlingen van vwo 6 van het Sintermeertencollege. Siebelink (o.a. Knielen op een bed violen, Suezkade, De overkant van de rivier) bleek een zeer aimabel mens en uitstekend verteller. Nog nooit hoorde ik een auteur zo goed uitleggen dat autobiografisch schrijven niet zo maar betekent dat je je hele persoonlijke leven blootgeeft. Maar al te vaak denken wij als argeloze lezers dat een schrijver slechts put uit wat zijn eigen leven hem heeft voorgeschoteld. Het schrijfproces verloopt echter langs veel ingewikkelder paden, doceerde Siebelink.
Ook vertrouwde hij onze leerlingen toe dat er zeker geen nieuwe historische roman van zijn hand zal verschijnen. De voorbereiding ervan kost ontzettend veel tijd, wat hij illustreerde aan de hand van de uitgave van zijn magistrale roman Margaretha (2002).
De geboorte van zijn belangstelling voor de professionele wielersport ontsluierde hij via een prachtig verhaal over een bezoek aan een West–Brabantse sauna. De uitbaters van dit oord bleken met hun Siebelink lezende, fietsende zonen midden in de wielersport te staan en een vriendschap voor het leven was geboren.
Fraaie schetste hij tot slot de statige sfeer in het dorp Velp waar zijn roots liggen.
Een gesprek met Marga Minco op mijn middelbare school, inmiddels vijfenveertig jaar geleden , staat in mijn geheugen gegrift. Ik hoop dat wij, docenten letterkunde, dat gisteren ook hebben bereikt: over jaren denken onze leerlingen van nu terug aan een sombere, waterkoude donderdagmiddag op Sintermeerten en zien zij een goed gesoigneerde man –modieuze spijkerbroek, open blouse, strakke Italiaanse schoenen -, maar vooral een schrijver van allure terug op hun netvlies.
Tegen de avond bracht ik Jan Siebelink naar het Heerlense station. In de grauwe betonmassa verdween een kleine, wat grijzende man, prachtig mens, groot auteur…
Herman Broekmans
.jpg) 28-1-2010
Maandag 15 januari was het eindelijk zover voor de leerlingen van groep 8 uit onze omgeving: de informatieavond van het Sintermeertencollege. Eindelijk konden ze een kijkje gaan nemen in de mogelijk toekomstige nieuwe school.
Na de briefing mochten wij ons als begeleidend docenten gaan begeven naar de gymzaal waar de mogelijk toekomstig nieuwe leerlingen op ons wachtten. Ik mocht een enthousiast clubje uit Nuth begeleiden. In het eerste lokaal aangekomen, vertelde ik welke vakken we die avond zouden gaan doen. En met wat een enthousiasme werd daarop gereageerd! “Eerst gaan we biologie doen…” “Yes!” “Vervolgens gaan we naar handvaardigheid.” “Yeah!” “Dan gaan we naar Engels…” “Whooh!” “Dan naar Frans..” Ik moet bekennen dat ik ervan genoot toen een nog harder “Oh yeah!” te horen. “… en ten slotte gaan we naar scheikunde.” “Whoah!” Het ene vak klonk hen nog spannender in de oren dan het andere. Bij alle lesjes hebben ze enthousiast meegedaan. Aan het einde van de avond, toen ik alle aspirant-SMCers weer veilig had teruggebracht in de gymzaal, ving ik een stukje gesprek op tussen een meisje en haar moeder. Moeder: “Nou, dan moeten we nu de uitgang gaan zoeken, pfff!” Meisje, luchtig: “Ooh, kom maar, ik weet dat wel hoor, dat is heel makkelijk!” Moeder, vol bewondering en enigszins ongelovig: “Oh ja?” En daar vertrokken ze, dochter met moeder in haar kielzog. Toch leuk om te zien hoe die kinderen in een paar uur tijd veranderen van kleine, afwachtende nieuwe bezoekers naar al bijna doorgewinterde brugklassers…
Dat belooft wat voor de Open Dag op 6 maart!
Mijili Gerstel 23-1-2010Deze prachtige one-liner vat samen waar het tijdens de Apple Education leadership conference (Londen 13-14 januari) over ging. Wat zijn de kenmerken van onze leerlingen(groepen), op welke manier leren zij en op welke manier moeten wij (scholen, docenten, ICT-ers) hen daarbij begeleiden en faciliteren? Inspirerende lezingen over het gebruik van computers in de favela’s van Brasilia en de slums van Mumbai, werden afgewisseld met sombere constateringen over ons eigen onderwijs. Wat te denken van: reaching the target, missing the point? Of van de vergelijking van het huidig onderwijs met een saaie langeafstandsvlucht: ga zitten, kijk vooruit, maak je gordel vast en zet al je elektronische hulpmiddelen af!
Gelukkig ook veel optimisme over de groeiende kennis over de manieren waarop leerlingen leren, over de manieren waarop je die verschillende manieren kan ondersteunen en over de ongekende mogelijkheden die ICT en internet kunnen bieden om leren te bevorderen, prestaties zichtbaar te maken en te meten.
Stap 1 is eigenlijk altijd de vervanging van (een deel van) het bestaande lesmateriaal door digitaal materiaal en het verdiepen en verrijken met andere informatiebronnen. Volgens mij kunnen we daar nog flinke winst boeken. Onze laptops bieden daarvoor onder andere mogelijkheden en ruimte. Laten we daar dus een verdere impuls aan geven.
Marlise Korsten 18-1-2010Nadat we onze eigen klasgenoten hadden uitgezwaaid, kwamen de gasten uit Gemmenich en Herzogenrath om 08.30 aan. We kwamen bij elkaar in 316 , daar kregen we de programmaboekjes en verdere introductie over het project. De mensen die bij elkaar bleven slapen werden aan elkaar voorgesteld. Daarna kregen we een rondleiding door Sintermeertencollege door meneer Zijlstra en meneer Lipsch. De Belgen vonden onze school heel modern en groot.
Na de rondleiding moesten we naar het treinstation in Heerlen lopen, dit was best lang en koud. Op het station hoefden we niet lang op de trein te wachten, of in ieder geval het merendeel, want 3 mensen misten de trein! We hadden de trein naar Kerkrade waar we naar Continium gingen, een ontdekkings center. Daar kregen we een presentatie door meneer Lipsch over Parkstad en haar geschiedenis. Vervolgd door meneer Zijlstra die een presentatie hield over de mijnenindustrie. Na de lunch gehad te hebben kregen we weer een presentatie over de mijnen maar dit keer door Harrie Schlechtriem die werkt in Continium. Er waren ook 2 oud-mijnwerkers aanwezig: Giel Theunissen en Bern Quadakkers. Zij werden door 4 leerlingen geïnterviewd.
Terug op school was er een sportprogramma geregeld door de BSM-leerlingen van het Sintermeertencollege. Het was heel gezellig om met elkaar te sporten en je hoeft er niet verbaal contact te hebben. Het programma bestond uit de sporten: volleybal, badminton,voetbal en basketbal. Daarna mochten de uitwisselingsstudenten mee naar de gastgezinnen.
Na het eten ben ik met mijn studenten naar Manon geweest waar meer mensen waren. Daar hebben we met z’n spelletjes gedaan. Het was heel gezellig, maar jammer dat we al zo vroeg op moesten.
Vrijdag
Om kwart over 8 moesten we al op school zijn, dus we moesten vroeg op staan. We verzamelden in de aula en vertrokken daarna naar Treebeek/Beersdal/Avantis met de bus. We kregen een rondrit met de bus door wijken waar mijnwerkers woonden, deze wijken waren speciaal voor de mijnwerkers aangelegd.
Daarna werd de groep in tweeën opgesplitst omdat we naar 2 bedrijven gingen; Medtronic en Solland. Medtronic is een bedrijf dat pacemakers maakte en Solland maakt zonnecellen voor zonnepanelen. Het was heel interessant.
Manon, Roos, Frédéric 10-1-2010
Soms vraag je je af hoe ver wij van de natuur af staan. Deze week is in Limburg 10 cm sneeuw gevallen. Meteen bestaat het halve NOS journaal uit weerberichten en weerwaarschuwingen. Sneeuw is niets bijzonders, maar de volwassenen samenleving lijkt zich slecht aan de weersomstandigheden aan te passen. Dan heb ik meer respect voor krantenjongens en -meisjes die tot nu toe mijn ochtendblad stipt in de bus laten vallen. Ook vele leerlingen komen per fiets naar school en moeten 's middags de sneeuw van het zadel vegen. Thuis aangekomen staat de sneeuw 10 cm tussen de spaken en spatborden.
Gelukkig bieden zulke sneeuwhoeveelheden de mogelijkheid tot heerlijke wandelingen in de ongerepte natuur, zuivere lucht en sleetje rijden. Daarna warme chocolademelk. Thuisgekomen kan de verwarming rustig een graadje lager, de warmte zit na zo'n wandeling helemaal van binnen.
Laat ze maar weerwaarschuwingen geven en in de file staan: ik trek me er niets van aan en geniet volop. Wel even de vogels voeren, de merel in de tuin kijkt me vol verwaching aan....
Nico Zijlstra 8-1-2010Na de gedegen kerstvoorbereidingen, heb ik een heerlijke vakantie gehad. Twee weken niet aan school gedacht, gezellige mensen om me heen, lekker gegeten. Voor iemand die van gezelligheid houdt en van lekker eten, zijn dat zeer belangrijke elementen om een vakantie te laten slagen. Ik heb genoten, met volle teugen.
Aan het einde van de vakantie vertrouwt mijn zoon mij tijdens het naar bed brengen toe, dat ik de liefste mama van de hele wereld ben. Dit maakt mijn gelukzalige vakantiegevoel compleet! Even bevind ik mij in de zevende hemel, maar het gevoel duurt helaas maar even. Vlak daarna voegt hij er liefjes aan toe: “maar wel een beetje dik.” Slechts zes jaar oud en dan al zo kritisch, verschrikkelijk! Maar goed, de boodschap is duidelijk: ik heb me vrijelijk op de wafels, oliebollen, appelflappen en alle feestelijke diners gestort en nu moet ik weer even terug zien te komen in het normale eet- en werkritme.
Ik wens iedereen een gezellig en heerlijk 2010 en veel succes met het verwezenlijken van alle mooie voornemens!
Mijili Gerstel | Weergeven in webbrowser | /_layouts/images/ichtmxls.gif | /OverSMC/Blogs/_layouts/xlviewer.aspx?listguid={ListId}&itemid={ItemId}&DefaultItemOpen=1 | 0x0 | 0x1 | FileType | xlsx | 255 | | Weergeven in webbrowser | /_layouts/images/ichtmxls.gif | /OverSMC/Blogs/_layouts/xlviewer.aspx?listguid={ListId}&itemid={ItemId}&DefaultItemOpen=1 | 0x0 | 0x1 | FileType | xlsb | 255 | | Momentopname in Excel | /_layouts/images/ewr134.gif | /OverSMC/Blogs/_layouts/xlviewer.aspx?listguid={ListId}&itemid={ItemId}&Snapshot=1 | 0x0 | 0x1 | FileType | xlsx | 256 | | Momentopname in Excel | /_layouts/images/ewr134.gif | /OverSMC/Blogs/_layouts/xlviewer.aspx?listguid={ListId}&itemid={ItemId}&Snapshot=1 | 0x0 | 0x1 | FileType | xlsb | 256 |
|
|
|
|
|