Blogs

Het mentoraat van een eindexamenklas is altijd een avontuur. Je ontmoet in klas 5 havo of 6 vwo leerlingen die door jarenlange middelbareschoolervaring al zwaar door de wol geverfd zijn. Je kunt deze mensen weinig meer wijsmaken. Ze kennen het klappen van de schoolse zweep. Natuurlijk valt er nog wel eens wat te bespreken, iets bij te sturen. Vanzelfsprekend is de begeleiding op weg naar een juiste keuze van een mogelijke vervolgstudie ook voor de mentor een even tijdrovende als hachelijke zaak. Uiteraard kan de mentor in woord en daad nog van belang zijn bij studieproblemen of moeilijkheden van heel andere, meestal onverwachte aard. Maar hoe dan ook: succes of het tegenovergestelde daarvan  zal vooral van de leerling zelf afhankelijk zijn. De invloed van de meester wordt steeds kleiner…
Het leukste werk is het opbellen van de geslaagden: sommigen zitten duidelijk merkbaar al uren aan de telefoon gekluisterd. Na een half piepje nemen zij onvoorstelbaar gestresst op. Stoom slaat uit de hoorn.  Anderen antwoorden met een ontnuchterend: ”Oh!” Weer anderen imiteren de Tarzankreet. Soms hoor je op de achtergrond moeder definitief door de geteisterde examenknietjes gaan, terwijl een ongelovige  vader nog roept om harde cijfers…
Beste geslaagden, voorlopig nog niet geslaagden en gezakten,
De enkele jaren die ik nu op Sintermeerten mag vertoeven, hebben mij geleerd dat er meer dan elders tussen de examenklas en de tijd daarvoor een grote kloof ligt. De volwassenheid en zelfstandigheid lonken, nieuwe verantwoordelijkheden werpen hun schaduw vooruit. Die houding maakte mijn mentoraat van examenklassen tot nu toe tot een feest.
Ik wil de geslaagden, als voorschot op de diploma - uitreiking, al vast heel hartelijk bedanken voor het fijne jaar dat ik met jullie heb mogen beleven (de anderen wens ik overigens  veel succes in de nabije en wat verdere toekomst). Tot nu toe bewaarde ik al mijn docentenagenda’s, inmiddels een imposante stapel. Een jaar lang ligt jullie lijst “bovenop”.
Jullie namen staan daarin in hoofdletters geschreven!
Herman Broekmans